Daniel Danielopolu (1884-1955)

Daniel Danielopolu (1884-1955) was een Roemeense fysioloog, farmacoloog en tevens een arts. Hij werd geboren in Boekarest als zoon van een hoogleraar rechten aan de Universiteit van Boekarest. Na het afronden van de Sint-Sava middelbare school schreef hij zich in 1900 in bij de Faculteiten Geneeskunde en Rechten van de Universiteit van Boekarest. Rechten studeerde hij omdat zijn vader hoogleraar rechten was aan de universiteit. In 1903, terwijl hij nog student was, kreeg hij een aanstelling bij de Civiele Ziekenhuisadministratie. In 1905 publiceerde hij zijn eerste artikel “Blennorrhagic Strictures of the Membraneous Urethra”. In 1907 werd hij assistentprofessor in het Brancoveanuziekenhuis in Boekarest, waar hij werkte in het laboratorium van de Roemeense microbioloog Ion Cantacuzino.

Daniel Danielopolu was een Roemeense fysioloog, farmacoloog en tevens een arts.

In 1909 behaalde Daniel Danielopolu de doctorstitel in de geneeskunde. In zijn proefschrift stelde hij dat een positieve huidtest voor tuberculose bij leprapatiënten geen valspositief resultaat was, maar eerder was te wijten aan het feit dat veel leprapatiënten ook besmet waren met Mycobacterium (tuberculose). Dit proefschrift leverde Daniel Danielopolu de gouden medaille van de medische faculteit van de Universiteit van Boekarest op. Hij startte tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn werkzaamheden in een ziekenhuis voor een behandeling van patiënten met epidemische tyfus.

In 1918 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de Faculteit Geneeskunde, een functie die hij tot aan zijn dood bekleedde. In 1921 gaf Daniel Danielopolu zijn medische praktijk op en wijdde hij zich aan fundamenteel onderzoek, dat zich richtte op het autonome zenuwstelsel. In het jaar 1938 werd hij verkozen tot erelid van de Roemeense Academie. Hij kreeg in 1944 interesse in politiek en werd minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken van 4 november 1944 tot 28 februari 1945. Daniel Danielopolu was getrouwd met Gabriela Kalinderu. Hij stierf in Boekarest op 71-jarige leeftijd en werd begraven in het familiegraf van Ioan Kalinderu op de begraafplaats Bellu. Een straat van Boekarest is naar hem vernoemd.