Filatelistische aandacht voor: Alexander Fleming (134)

Max Ludwig Henning Delbrück (1906-1981) was een Duits-Amerikaans biofysicus en Nobelprijswinnaar. In 1969 won hij samen met Alfred Hershey en Salvador Luria de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor zijn onderzoek aan replicatiemechanismen en genetica van virussen. Samen waren ze leiders van de Fagen-groep, een groep van onderzoekers die de vermenigvuldiging en genetische structuur van bacteriofagen bestuderen. Max Delbrück werd geboren als zoon van Hans Delbrück, een professor in geschiedenis aan de Universiteit van Berlijn, en Lina Thiersch, een kleindochter van Justus von Liebig. Delbrück studeerde astrofysica aan de Georg-August-Universität Göttingen, maar verlegde zijn interesse later naar theoretische natuurkunde.

Pioniers in de geneeskunde

Nadat hij in 1930 zijn Ph.D. had gehaald, reisde hij naar Engeland, Denemarken en Zwitserland. Hij leerde Wolfgang Pauli en Niels Bohr kennen, die zijn interesse in biologie opwekten. Delbrück keerde in 1932 terug naar Berlijn als assistant van Lise Meitner, die samen met Otto Hahn werkte aan een experiment om uranium te bestralen met neutronen. Tijdens deze periode schreef Delbrück enkele verhandelingen, waarvan een belangrijke bijdrage bleek te zijn die van het verspreiden van gammastraling door een Coulombveld. De theorie leek eerst onwaarschijnlijk, maar werd 20 jaar later bewezen door Hans Bethe.

In 1937 verhuisde hij naar de VS om in de biologie verder te gaan werken. Hij ging werken aan de biologie-afdeling van Caltech, alwaar hij onderzoek deed naar de genetica van bananenvliegen. Tevens leerde hij hier kennismaken met bacteriën en hun virussen (bacteriofagen). In 1939 schreef hij mee aan een paper genaamd “The Growth of Bacteriophage”, waarin werd aangetoond dat virussen zich repro-duceren in een stap in plaats van exponentieel zoals cellulaire organismen. In 1942 toonden Delbrück en Salvador Luria aan dat bacteriële resistentie tegen virussen werd veroorzaakt door een willekeurige mutatie, en niet door aanpassing. Dit onderzoek, bekend als het Luria-Delbrück experiment, was ook van belang voor het gebruik van wiskunde voor het maken van kwantitatieve voorspellingen over het resultaat van alternatieve modellen. Voor dit werk kregen beide onderzoekers in 1969 de Nobelprijs. In 1947 keerde Max Delbrück terug naar Caltech als professor in de biologie. Deze positie behield hij tot 1977. (Wordt vervolgd).