De mediafilosofie en esthetiek van doorschijnende lichamen (1)

Met haar interessante informatieve representatieve en uiterst leerzame boek over de mythen, waar- en onwaarheden, gebruikte technieken en systemen en de visuele successen van ‘levensechte’ driedimensionale projecties brengt auteur en wetenschapper Franziska Winter de historische en hedendaagse feiten en gebeurtenissen rondom, dit bij velen gewaardeerde optische en visuele fenomeen, in woord en beeld. De publicatie “Hologram en mimesis: Over de mediafilosofie en esthetiek van doorschijnende lichamen”.

Hologramm und Mimesis

“Er bestaan geen echte of nephologrammen”. Volgens de centrale these van het boek hebben fenomenen die een zogenaamd ‘vals’ doorschijnend object of lichaam presenteren, sinds de jaren ‘70 ook bijgedragen aan het concept van het hologram (een 3dimensionale beeld- en registratietechniek). Met een mediale filosofische benadering, die mimesistheorie, mediawetenschap en esthetiek in relatie brengt met filmanalyses en de geschiedenis van de technologie, laat Franziska Winter op levendige wijze de facetten en contexten zien die dit pluralistische concept vorm hebben gegeven.

In de context wordt het ‘hologram’, van het Tupac-hologram T-shirt tot en met de ruis omgeven glitch, besproken als een mimetisch medium met een dimensionale uitstraling die verbonden is aan de 3D-projecties van personen, objecten en sculpturen. Het gebruik van Glitchtechnieken in moderne mainstream-producties komt steeds vaker voor als soundeffect in de werken van bekende artiesten. Glitch is vaak geproduceerd op computers met behulp van moderne digitale productiesoftware. Mimesis is Oud-grieks en staat voor ‘nabootsing’. (Wordt vervolgd).