Théodore Maunoir (1806-1869)

Théodore Maunoir (1806-1869) was een Zwitserse chirurg en medeoprichter van het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC). Théodore Maunoir werd geboren in een welgestelde familie van artsen in Genève. Volgens familietraditie studeerde hij geneeskunde in Engeland en Frankrijk. In 1832 nam hij deel aan de oprichting van de ‘Société médicale d’observation de Paris’. In 1833 promoveerde hij, eveneens in Parijs, tot doctor in de chirurgie op een proefschrift getiteld ‘Essai sur quelques points de l'histoire de la cataracte’. Na zijn terugkeer in Genève werd hij lid van de Geneefse Commissie voor Hygiëne en Gezondheid en de Geneefse Vereniging voor Openbaar Welzijn.

Théodore Maunoir was een medeoprichter van het Internationale Comité van het Rode Kruis.

Men beschouwde hem als buitengewoon intelligent en charmant, met een uitstekend gevoel voor humor. Toen hij voor de eerste keer trouwde, adopteerde hij kinderen uit het vorige huwelijk van zijn vrouw. Na haar overlijden hertrouwde hij en kreeg hij nog meer kinderen met zijn tweede vrouw. Zijn gezin, met name de opvoeding van zijn kinderen, speelde een grote rol in zijn leven, naast zijn werk als arts en medisch adviseur. In september 1862 publiceerde de Geneefse zakenman Henry Dunant het boek ‘Een herinnering aan Solferino’, waarin hij zijn ervaringen tijdens de Slag bij Solferino gedetailleerd beschreef.

Théodore Maunoir sloot zich samen met Gustave Moynier, Guillaume-Henri Dufour en Louis Appia aan bij het ‘Comité van Vijf’, dat in februari 1863 was opgericht als een commissie van de Geneefse Vereniging voor Openbaar Welzijn. Kort daarna besloten de vijf mannen het comité om te dopen tot het ‘Internationaal Comité voor Hulp aan Gewonde Soldaten’, dat in 1876 evolueerde tot het ‘Internationaal Comité van het Rode Kruis’ (ICRC).

Tijdens de eerste bijeenkomst van het comité steunde Maunoir de ideeën van Dunant om de concepten achter het Rode Kruis verder te ontwikkelen en in de praktijk uit te werken. Hij overleed echter slechts zes jaar na de oprichting van het comité, waardoor zijn bijdragen geen significante invloed hadden op de verdere ontwikkelingen binnen het Rode Kruis (ICRC). Binnen het comité en in de Geneefse samenleving was hij een goede vriend en supporter van Louis Appia, die net als Maunoir chirurg was.