Gerty Cori (1896-1957)

Gerty Theresa Cori-Radnitz (1896-1957) was een in Oostenrijk-Hongarije geboren Amerikaans biochemicus. Samen met haar echtgenoot Carl Ferdinand Cori en de Argentijnse fysioloog Bernardo Houssay kreeg ze in 1947 de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor hun rol in de “ontdekking van het verloop van de katalytische omzetting van glycogeen”. De ziekte van Cori, een glycogeenstapelingsziekte (type III) is genoemd naar het echtpaar Cori. De in Praag geboren Gerty Radnitz was oudste van drie dochters van joodse ouders.

Gerty Theresa Cori-Radnitz was een in Oostenrijk-Hongarije geboren Amerikaans biochemicus.

Tot haar tiende werd ze thuis onderwezen. Daarna bezocht zij een private meisjesschool. Ze groeide op in de een periode waarin vrouwen een marginale rol speelden in de wetenschap. Aangespoord door haar oom, een hoogleraar kindergeneeskunde, besloot ze geneeskunde te studeren. Om toegelaten te worden tot de universiteit volgde ze aanvullend onderwijs aan een Tetschen realgymnasium. Na het behalen van het toelatingsexamen werd ze in 1914 toegelaten tot de afdeling van de medische school van de Karel-Ferdinand universiteit te Praag. Hier ontmoette ze ook haar toekomstige echtgenoot Carl Cori.

Ze trouwden na haar afstudering in 1920. Na hun huwelijk verhuisden ze naar Wenen waar Gerty twee jaar lang verbleef aan het Carolinen kinderziekenhuis. Het leven aldaar was zwaar na de Eerste Wereldoorlog en ze leed daardoor aan xerophthalmie, veroorzaakt door ernstige ondervoeding als gevolg van voedseltekorten. Hierdoor en vanwege het opkomende antisemitisme in Europa emigreerde het echtpaar in 1922 naar de VS. Daar zette ze haar vroege werk in medisch onderzoek voort, samenwerkend in het la-boratorium met Carl. In 1928 werd Gerty en Carl Amerikaans staatsburgers.