Van een onschatbare waarde voor liefhebbers van illusies (91b)

Het tweede experiment vindt plaats zonder de kijker. Het geheim om de kaarten driedimensionaal te zien zonder de kijker, schuilt in het leren sturen van je blik op een punt buiten de kaart, zodat de twee tekeningen op de kaart ‘versmelten’ tot een derde, middelste afbeelding, die de driedimensionale afbeelding vormt. Je weet misschien dat als je naar een muur tegenover je staart en je wijsvingers naar elkaar wijst totdat hun toppen elkaar bijna raken, ongeveer 30 centimeter voor je ogen, er een ‘zwevende vinger’ tussen de twee vingers verschijnt. Je kijkt voorbij je vingers (naar de muur), maar elk oog ziet een eigen versie van je vingers als onderdeel van het beeld.

Stereoptics - 3D computertekeningen

Wanneer je hersenen deze versies combineren, ontstaat de ‘extra vinger’. Als je nu naar een muur staart en de kaart op armlengte voor je ogen houdt, zou je verschillende afbeeldingen van de tekeningen op de kaart moeten zien (als je ogen nog steeds proberen ‘door’ de kaart naar de muur te kijken). Met oefening kun je die afbeeldingen laten overlappen (zoals de vingers ‘overlappen’ in de derde-vinger-illusie) zodat je ze als drie afbeeldingen ziet. De middelste afbeelding is degene die u in driedimensies zult zien.

Een moderne uitvoering van een stereofoto.

Je moet leren de drie afbeeldingen vast te houden terwijl je ogen door oefening ontdekken hoe ze scherp moeten stellen, zodat de middelste afbeelding als het ware in een helder, driedimensionaal beeld verschijnt. Sommige personen vinden dit moeilijker dan anderen, en sommigen bereiken het effect nooit zonder een kijker. Het resultaat is echter zo bevredigend en fascinerend dat we de lezers aanraden om te blijven oefenen, ook al lukt het in het begin niet. Zodra de techniek onder de knie is, zal de vaardigheid door oefening verbeteren. (Wordt vervolgd).

“Stereoptics”, EARTHings corp., 1981, set van 18 kaarten met stereoscopische computerbeelden, een te monteren 3D-kijker en een instructieflyer.